قرار بود برای همیشه تمامش کنیم و کردیم.

طی یک تصمیم دو نفره. با سختی. با گریه. با خنده. با شوخی. با جدی.

۴ ساعت مذاکره.

دیشب دفترش را بستیم.

امیدوارم بسته بماند. اینجوری برای هردویمان بهتر است.

زیر قول و قرارمون نزدیم اما امروز مجبور شدیم به خاطر یه جلسه کاری باهم روبرو بشیم.

سخت بود متفاوت بودن

 سخت بود مث یه غریبه نگاه کردن

سخت بود جلوی بغض و  اشکها رو گرفتن

سخت است نبودنت! 

نمیدونم میدونین یا نه؟ -من توی یه موسسه خصوصی کار میکنم که وابسته به هیچ جایی نیس . در حقیقت موسسه ما یه زیرمجموعه س که در راس این مجموعه حضرت آقا قرار داره( رئیس بزرگ) و هرکدوم از این زیرمجموعه ها در قالب یه موسسه با یه رئیس کوچک کار میکنن. او

صبح که رفتم موسسه، مدیر گفت: دیشب رئیس بزرگ باهاش تماس گرفته و گفته فردا  ظهر با خانوم گیلاسی بیاین دفترم.خیلی تعجب کردم که چرا حضرت آقا بهم چیزی نگفته؟از مدیر پرسیدم چرا؟ چی شده؟ چیکار دارن؟گفت: دقیق نمیدونم. واسه همین نمیتونم چیزی بگم. حالا شم

دیروز یه پسر جوونی رو مدیر معرفی کرد و گفت خانوم گیلاسی کار رو بهشون یاد بدین. یعنی عملا قراره جای من بیاد سرکار. یه جورایی تو عمل انجام شده قرارم دادن. تماس گرفتم با حضرت آقا و گفتم من هنوز جواب ندادم، نکنه کلا قراره بیرونم کنین؟ گفت بخوا

تا قبل از ماه رمضون از این خراب شده میرم. 

کار رو تحویل میدم.  این پسره خیلی زبون بازه . فکر کنم خیلی خوب بتونه مخ مراجعین رو بزنه . 

تموم ماه رمضون رو تو خونه می مونم و بعدش تصمیم میگرم که کار جدید رو قبول کنم یا نه. 

فقط میدونم که این روزا اونقدر خسته و خرابم که حتی چاووشی هم حالم رو خوب نمیکنه. 

اون خانومه قبول نکرد بره موسسه جدید. کلی باهام حرف زد که شما جوونین و کار رو باید سپرد به جوونا. حالا خودش 10یا 15 سال ازم بزرگتره ها.